Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ


  Το έτος 1685  η Βενετία, φέροντας βαρέως των γεγονότων και της απώλειας της Κρήτης, κηρύσσει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στρατηγικός σκοπός του πολέμου είναι η απόσπαση της Πελοποννήσου και της Ηπείρου από τους Τούρκους.  Ανώτατος διοικητής της εκστρατείας τοποθετείται ο «ήρωας της Κρήτης» Μοροζίνι.  Ο πόλεμος αυτός έδωσε στο σκλαβωμένο Γένος των Ελλήνων ελπίδες για την πολυπόθητη απελευθέρωση. Δοξολογίες έγιναν σε πολλές εκκλησίες υπέρ του νέου αυτού Αγώνα για την αναβίωση του ελληνοχριστιανικού κράτους. 
  
 

Ο περιφανής Ηλίας Μηνιάτης, σπουδάζων τότε εν Βενετία απήγγειλε την εξής θερμήν προς την Παρθένον δέησιν υπέρ απελευθερώσεως της Ελλάδος, κατά μίμησιν του διδασκάλου του Σκούφου, εν 1681 αποτείναντος παραπλησίαν δέησιν:
 
  «Πίπτοντας εις του παναχάντους σου πόδας, άλλο δεν πειθυμώ από εσέ, παρά την αμαχόν σου προστασίαν προς βοήθειαν και συντήρησιν του φιλοχρίστου στρατού, προς διωγμόν και εξολόθρευσιν του αντιθέου τυράννου.  Έως πότε, Πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκηται εις τα δεσμά μια ανυποφέρτου δουλείας; Έως πότε να του πατή τον ευγενικόν λαιμόν ο βάρβαρος Θραξ; Έως πότε έχουσι να βασιλεύωνται από ημισόν φεγγάρι αι χώραι εκείναι εις τα οποίας ανέτειλεν εις ανθρώπινη μορφήν από την ηγιασμένην σου γαστέρα ο μυστικός της δικαιοσύνης ήλιος;  Αχ Παρθένε! Ενθυμίσου πως εις την Ελλάδα πρότερον παρά εις άλλον τόπον, έλαμψε το ζωηφόρον φως της αληθινής πίστεως.  Το ελληνικόν γένος εστάθη το πρώτον όπου άνοιξε τα αγκάλας και εδέχθη το θείον Ευαγγέλιον του μονογενούς σου Υιού, το πρώτον όπου σεεγνώρισε διά την αληθινήν μητέρα του θεανθρώπου λόγου, το πρώτον που αντεστάθη των τυράννων, όπου με μύρια βάσανα εγύρευσαν να εξεριζώσωσιν από τα καρδίας των πιστών το σεβάσμιον σου όνομα.  Τούτο έδωσεν εις τον κόσμον του διδασκάλους οι οποίοι με το φώς της διδασκαλίας των, εφώτισαν τας ήμαυρω μένας διδασκαλίας των ανθρώπων.  Ετούτο τους ποιμένας που με την ποιμαντικήν ράβδον εξώρισαν τους αιμοβόρους λύκους από το εκκλησιαστικόν ποίμνιον.  Ετούτο τους γεωργούς, όπου με το άρορτρον του Σταυρού, και με τον ιδρώτα του προσώπου εγεώργησαν τα καρδίας, και σπέρνοντες τον ευαγγελικόν σπόρον, εθέρισαν τα ψυχάς δια την ουράνιον αποθήκην.  Ετούτο τους Μάρτυρας, όπου με ίδιον αίμα των έβαψαν την πορφύραν της εκκλησίας.  Λοιπόν εύσπλαχνε Μαριάμ, παρακαλούμεν σε, διά το χαίρε εκείνο οπού μας επροξένησε την χαράν, δια τον Αγγελικόν εκείνον ευαγγελισμόν, οπού εστάθη της σωτηρίας μας το προοίμιον, Χάρισαι του την προτέραν του τιμήν!  Σήκωσαι το από την κοπριάν της δουλείας εις τον θρόνον του βασιλικού αξιώματος από τα δεσμά εις τον σκήπτρον, από την αιχμαλωσίαν εις το βασίλειον.  Και αν ετούται μας αι φωναί δεν σε παρακινούσιν εις σπλάγχνος, ας σε παρακηνώσιν ετούτα τα πικρά δάκρυα, όπου μας πέφτουσιν από τα ομμάτια.  Αλλ’ανίσως και τούτα δεν φθάνουσιν, ας σε παρακινησώσιν αι φωναί και η παρακάλεσαις των Αγίων σου, όπου ακαταπαύστως φωνάζουν από όλα τα μέρη της τρισαθλίου Ελλάδος.  Φωνάζει ο Ανδρέας από την Κρήτην, φωνάζει ο Σπυρίδων από την Κύπρον, φωνάζει ο Ιγνάτιος από την Αντιόχειαν, φωνάζει ο Διονύσιος από τα Αθήνας, φωνάζει ο Πολύκαρπος από την Σμύρνην, φωνάζει η Αικατερίνα από την Αλεξάνδρειαν, φωνάζει ο Χρυσόστομος από την βασιλεύουσαν πόλιν, και δείχνωντας σου την σκληρότατην τυραννίδα των αθέων Αγαρινών, ελπίζουσιν από την άκραν σου ευσπλαγχνίαν του ελληνικού γένους την απολύτρωσιν.  Αποδέξου λοιπόν Παναγία Παρθένε, τα δάκρυα μας, τα οποία σημαδεύουσι το μυστήριον οπού εις ισέ ετελειώθη διατί καθώς τα δάκρυα τρέχουσι χωρίς βλάψιμον των ομμάτων έτζι και ο θείος Λόγος έτρεξεν από την καθαράν σου μήτραν δίχως φθοράν της παρθενίας σου.  Δόσαι τόσην δύναμιν του ευσεβεστάτου ημών δουκός των Ενετών εναντίον των ανθρωποκτόνων και αιμοβόρων βαρβάρων, ώστε οπού να σβθσθή τελείως το φως του φεγγαριού, να λάμψη περισσότερον του μυστικού Ηλίου η ζωοποιός ακτίνα, να εξαπλωθή εις τον κόσμον όλον η δύναμις του Σταυρού και να δοξασθή από όλους το άγιον σου όνομα.»


Πηγή: Κ.ΣΑΘΑΣ 

CONTRA ERRORES GRAECORUM - ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΥΠΕΡ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΤΟ 1453



αν δε έλειπον αι των Λατίνων προδοσίαι κατά την πολιορκίαν αφεύκτως ο μέγας του Σουλτάνου στρατός και στόλος κατασυνετρίβετο πρό των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως»

- ΚΡΕΜΟΣ

Αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός πως η εχθρότητα μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και της Ρώμης έφεραν το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αρχής γενόμενης από την Άλωση του 1204μ.Χ.  Οι Παπικοί δεν δέχθηκαν ποτέ την πρωτοκαθεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πάντα (ξεκάθαρα πλέον από το 1054μ.Χ και ύστερα) σχεδίαζαν τρόπους καταστροφής της Ελληνοχριστιανικής Αυτοκρατορίας με οποιοδήποτε κόστος. 

  Δεν ήταν μόνο οι Καθολικοί όμως εχθροί της Κωνσταντινούπολης.  Πολλοί ήταν και οι Ορθόδοξοι, νυν και πρώην (εξωμότες), που πολέμησαν για λογαριασμό του Σουλτάνου, με τους Γενίτσαρους να αποτελούν την αιχμή του δόρατος του εξ’ανατολής εισβολέα.  Ένας από τους δύο ναυάρχους του Οθωμανικού στόλου ήταν ο Βαλτά-ογλού, Βούλγαρος που δέχθηκε το Ισλάμ και πολεμούσε πιστά για λογαριασμό των Τούρκων.  Να σημειώσουμε εδώ πως η Ελληνοχριστιανική Αυτοκρατορία δεν διέθετε ικανό στόλο να διαλύσει τον ναυτικό αποκλεισμό εξαιτίας της επί ενός αιώνος καταστροφής των συνεχόμενων θαλάσσιων συγκρούσεων με τα χριστιανικά πλοία της Δύσης.

  Τεράστιος αριθμός Χριστιανών πολέμησε υπέρ του Μωάμεθ με τα στρατεύματα των βασιβουζούκων, άτακτου σώματος πρώτης εφόδου, κατά την πολιορκία και Άλωση της Κωνσταντινούπολης.  Τα ξημερώματα της αποφράδας 29ης Μαΐου 1453, οι βασιβουζούκοι ήταν το πρώτο σώμα που έδωσε τη φανατισμένη μάχη για την κατάληψη της Πύλης του Αγίου Ρωμανού.  Μια μάχη αυτοθυσίας για τους πολιορκητές που κράτησε πάνω από δύο ώρες και ουσιαστικά εξάντλησε τους υπερασπιστές τους εσωτερικού τείχους, Έλληνες και Λατίνους.  Οι άτακτοι αυτοί στρατιώτες, πολεμώντας μέχρι θανάτου, έδωσαν τεράστιο πλεονέκτημα στους Οθωμανούς που με ακόμη δύο εφόδους, η τελευταία ήταν από τους Γενίτσαρους, κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση της φρουράς της Πόλης.
  
  Ο πιο ονομαστός προδότης του Χριστιανισμού και συνεργάτης των Οθωμανών δεν ήταν άλλος από τον Ούγγρο τεχνίτη κανονιών, Ουρβάν.  Η δοκιμαστική βολή που πραγματοποίησαν οι Τούρκοι με το πρώτο κανόνι που κατασκευάστηκε στο φρούριο του Γενί χισάρ, κατεβύθισε πλοίο και οι διασωθέντες χριστιανοί ναυτικοί αποκεφαλίστηκαν και τα σώματα τους έμειναν άταφα.  Η ευχαρίστηση του Σουλτάνου ήταν τέτοια που κάλεσε τον Ουρβάν στην Ανδριανούπολη για να κατασκευάσει τη γνωστή μπομπάρδα που προξένησε το ολέθριο ρήγμα στην πύλη του Αγίου Ρωμανού.  Ο προδότης Ουρβάν σκοτώθηκε από το ίδιο του το δημιούργημα σε μία έκρηξη που προκλήθηκε κατά την πολιορκία, αλλά η ευφυΐα του και η απόλυτη απώλεια ηθικής που τον χαρακτήριζε έδωσε το τεράστιο πλεονέκτημα στον Μωάμεθ απέναντι στην ισχυρά τειχισμένη Κωνσταντινούπολη.  Πολλοί στρατηγικοί αναλυτές πιστεύουν πως χωρίς το μεγάλο αυτό κανόνι η Αυτοκρατορία θα είχε λίγα χρόνια ζωής ακόμη.

  Τεράστια και καθοριστική στην έκβαση της πολιορκίας του 1453 ήταν και η προδοσία του Γενουάτη δημάρχου του Γαλατά, Bodesta.  Στις 25 Απριλίου ο Bodesta έμαθε σχέδιο πυρπόλησης του στόλου των Οθωμανών από τους πολιορκημένους για τις 28 του ίδιου μήνα και έστειλε τον πιστό του υπηρέτη να προειδοποιήσει τον Σουλτάνο για τα «ανησυχητικά νέα».  Στις 28 Απριλίου λοιπόν, δύο ώρες πριν τα ξημερώματα, δύο μεγάλες τριήρεις (των καπετάνιων Τρεβισάνου και Γριώνη), τρεις ελαφρότερες και δύο μικρότερα σκάφη (βρίκια) ξεκίνησαν γεμάτα εύφλεκτα υλικά για να συναντήσουν τα πλοία των Τούρκων και να τα κάψουν, αγνοώντας την προδοσία των Γενουατών.  Με στραμμένα τα νέα τους όπλα, τα κανόνια, προς την έξοδο του λιμανιού της Πόλης, οι Οθωμανοί συνέτριψαν τη ναυτική επίθεση των Ελλήνων και βύθισαν τις ελπίδες για άρση του ναυτικού αποκλεισμού που πιθανώς να σήμαινε και την άρση της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης.  Ακόμη μία προσπάθεια εμπρησμού του τουρκικού στόλου είχε την ίδια κατάληξη στις 4 Μαΐου. 
  Έχουμε όμως και τους Ορθόδοξους που πολέμησαν σκληρά υπέρ των Οθωμανών, μια σκοτεινή πλευρά της Άλωσης που δεν είναι ευρέως γνωστή.  Πολλοί Σέρβοι και Βούλγαροι υπονομοποιοί προσπάθησαν με πολλές, πάρα πολλές σήραγγες να καταστρέψουν τα τείχη της Πόλης.  Στις 16 Μαΐου ο μεγάλος Δούκας Λουκάς Νοταράς ειδοποίησε τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο πως ανακαλύφθηκε τεράστιος υπόμονος μισού μιλίου κάτω από την πύλη Καλλιγαρία.  Αμέσως διατάχθηκε η δημιουργία ανθυπονόμων και η πολιορκία που λάμβανε χώρα στη στεριά και την θάλασσα, μεταφέρθηκε και κάτω από το έδαφος της γης.  Από εκείνη τη μέρα και μέχρι την αποφράδα μέρα της Αλώσεως, ο υπόγειος πόλεμος συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση.
  Το ξημέρωμα της 18ης Μαΐου επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη για τους υπερασπιστές της Πόλης στην Χαρσία πύλη.  Γενουάτες, Καταλανοί, Ούγγροι και λοιποί Λατίνοι τεχνίτες κατασκεύασαν ένας πολιορκητικό πύργο για λογαριασμό του Μωάμεθ, την γνωστή Ελέπολις.  Η πολιορκητική αυτή μηχανή ήταν ψηλότερη από τα εξωτερικά τείχη.  Πολεμώντας οι Οθωμανοί με αυτό το φρικτό κατασκεύασμα κατάφεραν να καταστρέψουν μέρος των τειχών, να γεμίσουν με υλικά την τάφρο και να ρίξουν τον έναν από τους δύο πύργους που προστάτευαν την Χαρσία πύλη.  Με υπεράνθρωπες προσπάθειες του Λουκά Νοταρά αλλά και του ίδιου του Αυτοκράτορα, ο λαός της Κωνσταντινούπολη μπόρεσε σε ένα μόλις βράδυ να επανορθώση τις ζημιές στις οχυρώσεις, δίνοντας λίγες μέρες ζωής ακόμη στην Αυτοκρατορία. 
  Στις 21 Μαΐου οι Παπικοί επανήλθαν με πρόταση αναγνώρισης της πρωτοκαθεδρίας της Ρώμης έναντι του Πατριαρχείου και σε αντάλλαγμα ο Ποντίφικας θα έστελνε διαταγή στους ηγεμόνες της Δύσης να στείλουν βοήθεια στην Κωνσταντινούπολη.  Το συμβούλιο των αρχόντων αγανάκτησε από τις αξιώσεις των Δυτικών και ο Νοταράς ανεφώνησε το γνωστό:

«Κρειτότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν»
  
  Η πρόταση της Ρώμης ήταν ξεκάθαρη ακόμη και την ύστατη στιγμή.  Υποταγή στον Πάπα ή στον Μωάμεθ.
  
Η τελευταία και κρίσιμη προδοσία δεν ήταν άλλη από αυτή τη Γενουάτη φρουράρχου της Κωνσταντινούπολης, στρατηγού Ιωάννη Ιουστινιανού ή Ιουστινιάνη.  Στις 24 Μαΐου ζήτησε πυροβόλα για την υπεράσπιση της πύλης του Αγίου Ρωμανού, αίτημα του που δεν έγινε δεκτό από τον Δούκα Νοταρά καθώς τα πυροβόλα ήταν απαραίτητα για την φύλαξη του ναυτικού τείχους κοντά στο Φανάρι.  Το ξέσπασμα του Ιουστινιανού ήταν τέτοιο που χρειάστηκε η παρέμβαση του ίδιου του Παλαιολόγου για να ηρεμήσει.  Η στάση του όμως από εκείνο το σημείο και μετά δεν ήταν η ίδια.  Πολλοί λένε, χωρίς να έχουν αποδείξεις βέβαια, πως υπήρξε συννενόηση μεταξύ του Γενουάτη και των Οθωμανών.  Οι πράξεις του κατά την 29η Μαΐου, την αποφράδα για τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό μέρα, όμως προξενούν εύλογα ερωτηματικά για το πόσο πιστός ήταν πλέον στον Αυτοκράτορα.  Μόλις κλωνίστηκε η πύλη του Αγίου Ρωμανού και συνέρευσαν περί των 70 χιλιάδων Οθωμανών πολεμιστών, Ο Ιουστινιανός απεσύρθη από τη μάχη, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία έναν μικρό τραυματισμό το χέρι. 
  Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος των ρώτησε που πηγαίνει ο Γενουάτης υποκριτικά απεκρίθη:                                                                                                                                            
  «Εκεί όπου ο Θεός οδηγεί τους Τούρκους».                                                                                        
  Ο Αυτοκράτορας απάντησε:                                                                                                      
  «Αδελφέ, τί τούτου πεποίηκας; Στρέψον τάχιστα εν τω διατεταγμένω σου τόπω, η πληγή αυτή ολίγον τι εστί.  Στρέψον, ότι νυν η πλείω ανάγκη εστίν.  Η Πόλις παρ’ημών αναμένει την απολύτρωσιν»                                                                                                                                          
  Ο τελευταίος αυτός προδότης δεν απάντησε καν στον Αυτοκράτορα και ξεκίνησε μάλιστα να διαδίδει ψέμματα πως οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη, ενώ η μάχη ακόμη ήταν αμφίρροπη.  Η πράξη αυτή ήταν η τελευταία και καθοριστική προδοσία των αλλοεθνών Χριστιανών κατά του Ελληνισμού στην Ιστορία του Βυζαντίου. 

  Στη μελέτη της Ιστορίας οφείλουμε να βλέπουμε τα γεγονότα όσο πιο αντικειμενικά και ρεαλιστικά γίνεται.  Η Ελληνοχριστιανική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης θα έπεφτε σε χέρια ξένων, Τούρκων ή Λατίνων σύντομα.  Η υπερχιλιετής πορεία της βρισκόταν στο τέλος.  Αναμφίβολα όμως το 1453, χωρίς τη βοήθεια αμέτρητων Χριστιανών, νυν και πρώην, ο Μωάμεθ δεν θα κατάφερνε να κατακτήσει τη Βασιλεύουσα.  Δεν θα λάμβανε ποτέ το προσωνύμιο «Πορθητής» και θα περνούσε στην Ιστορία ως ένας ασήμαντος ηγέτης των Οθωμανών της Ανδριανούπολης.  Η εχθρότητα της Δύσης προς τον Ελληνισμό θριάμβευσε, μια εχθρότητα που την βίωσαν οι πρόγονοι μας και πρόσφατα, το θλιβερό έτος 1922.... Μέλι έσταζαν τα χείλη των δυτικών το 1453 με τη φράση ERRORUM GRAECORUM, αφού με τη στάση τους βοήθησαν τα μέγιστα τους Οθωμανούς να καταλύσουν την Αυτοκρατορία μας.  Μια στάση όμως που την μετάνιωσαν πικρά με τις επιδρομές των Τούρκων στα παράλια της Ιταλίας, την κατάκτηση όλης της Βαλκανικής από τους Οθωμανούς και τις δύο πολιορκίες της Βιέννης.

Νίκος Τοπούζης.                                                                                           

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

ΤΡΑΪΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΘΟΙ

''Φτιαγμένος" από την επικη κατακτηση της πλουσιας Δακιας, και θελοντας να πραγματοποιησει στο μετρο του δυνατου, τον τιτανιο αθλο του Μεγαλου Αλεξανδρου, ο Ρωμαιος Αυτοκρατορας Τραιανος εισεβαλε τον Απριλιο του 114 μΧ στο Ιρακ και στη Μεσοποταμια με ισχυρότατες δυναμεις ( 8 πληρεις Λεγεώνες-ΙΙ Traiana, III Cyrenaica, X Fretensis, XV Apollinaris, II Gallica, I Anjutrix, XXX Ulpia, V Macedonica), και 31(!) συμμαχικες μοναδες (συνολο 100.000 ανδρες) αποφασισμένος να "τελειωνει" με το Παρθικο Βασιλειο μια για παντα. Πραγματι, διαιρεσε σε δυο μεγαλες στρατιες τα στρατεύματα του, υπο τους ικανους στρατηγους Lucius Quitus και Appian Maximus Santra και σε μια σειρα επικων συγκρουσεων διελυσε 3 συνεχεις φορες τα Παρθικα Βασιλικα στρατευματα, ώστε οι δυο στρατιες κινούμενες κατά μηκος του Ευφρατη, να ενωθουν ξαφνικα μπροστα από την Παρθικη Πρωτευουσα Κτησιφωντα, η οποια καταληφθηκε στις 13 Μαρτιου του 116.
Ο ενθουσιασμος ηταν απερίγραπτος και τον Ιουνιο ο Τραιανος ειχε φτασει ηδη στου Σπασινου Χαραξ (Kuwait) κανοντας θυσιες στον Ηρακλή. Κατι όμως δεν πηγαινε καλα και τα σχεδια του φιλοδοξου Αυτοκρατορα ανατραπηκαν σε διάστημα λιγων εβδομάδων. Οι Παρθοι παρα τις ταπεινωτικες ηττες τους συνεχιζαν απτοητοι τον αγωνα, αναπληρώνοντας τις τρομερες απώλειες τους δεχομενοι συνεχως ενισχύσεις από φανατισμενους και εμπειρους Ιρανους πολεμιστες από το Fars και το Kuzistan, καθως και με χιλιαδες ομοφυλους τους από το Sakastan ( κεντρικο Ιραν). Οι γραμμες ανεφοδιασμου ειχαν υπερεπεκταθει, οι Λεγεώνες ειχαν κουραστεί, οι απώλειες δεν ειχαν αναπληρωθεί, το κλιμα της Μεσοποταμιας ηταν αθλιο και η Παρθικη αντισταση γινοταν ολοένα και πιο εντονη. Αυτό που δεν ειχε καταλαβει ο Τραιανος και οι συγχρονοι του Ρωμαιοι, ηταν γιατι η πανισχυρη Ρωμη δεν μπορουσε να κανει ότι και ο Αλεξανδρος. Την επιτυχη εισβολή στο Ιραν. Δυστυχως για τον Τραιανο η Ρωμη ειχε φτασει στα ορια της, το Ιρανικο υψιπεδο ηταν αχανες, κατ"ουσιαν απροσπελαστο και απαιτουσε θεληση,ικανοτητες οραμα και δυναμεις που δεν ειχε ο Τραιανος, που συν τοις αλλοις ηταν ηδη 63 ετων. Χαρις στην προσωπικη παρουσια του Αυτοκρατορα και τις εκπληκτικες ικανοτητες του Appius Maximus Santra η υποχωρηση δεν εξελιχθηκε σε ατακτη φυγη, παροτι τα Ρωμαικα στρατεύματα βαλλοταν καθοδόν από χιλιαδες Παρθους ιπποτοξοτες εως οτου, οι Ρωμαικες Λεγεώνες εκκενωσαν το Ιρακ (117). Παρα τις μεγαλες προσδοκίες και λαμπρες νικες, η εκστρατεια του 114-117 ηταν μια τρυπα στο νερο. Οι Παρθοι ηταν πολύ σκληρο καρυδι, ακομα και για την πανισχυρη Ρωμη. Ο Κασσιος Διων αναφερει ότι "Ο Ρωμαιος ηταν Λεγεωνάριος, ο Αλεξανδρος ηταν ο στρατος του".

πηγή: https://www.facebook.com/ilias.anagnostakis/posts/1423792271006137?pnref=story